حرفهايی هست برای گفتن
که اگر گوشی نبود
نمی گوييم.
و حرفهايی است
برای نگفتن ؛
حرفهايی که هرگز
سر به ابتذال گفتن
فرود نمی آورند.
حرفهای خوب و ماورايی
همين هايند !
و سرمايه ی هر کسی
به اندازه حرفهايیست
که برای نگفتن دارد.
حرفهای بی قرار و
طاقت فرسا
که همچون
زبانه های بی تاب
آتشند.......
در این شباهنگام آذرماه
به انتظار نشسته ام آمدنت را
و می ترسم از آن شبی که خرد شوم
زیر پاهای گذر زمان
و از یادت بروم ...
که از یادت می روم
...
به انتظارت هستم
و شمارشگرتیک تیک و تیک تاک لحظه های بیهوده ای که
جاری می شوند بدون نشانی کوچک از تو
...
لحظه ای را بیا ندیش
همه ی بودنم را که سرد است و سیاه
و شتابم را در گذران افق تردید
و روزهایم را چون آینه ای زنگار گرفته
لحظه ای را بیاندیش و احساسش کن
تمام دلدادگی ام را ...
...
نسیم ازم دست آخر پرسی
چه غم دارد رضا؟!
که با تبسمی گویا جوابت گویم.
و بی صداییت ...
دختر مثله يك ادامس ميمونه........... جويدن طولاني هر ادامسي جز بي مزه شدنش حاصلي ندارد............... ادامس ها در طعم ها و مزه هاي مختلفي موجوده......... ازدواج مثله قورت دادن ادامسه...هيچ ادم عاقلي ادامسشو قورت نميده.......... داشتن يك بسته ادامس هميشه بهتر از داشتن يك ادامسه............... ادامسي رو كه زودي ميندازين نبايد پول زيادي براش بدين...مگه اينكه........... اگه ادامست از دهنت افتاد دوباره نذار دهنت...يكي ديگه بخر............ هيچ وقت ادامس دهني كسي رو نخور..........
دلم کرده ست هوای یارم امشب که گویی در برم,او باشد امشب
کشم دست بر آن زلف سیاهش بدوزم چشم در آن چشم سیاهش
فارغ از دنیا و غم گردم,من امشب که با یارم,راز و نیازی دارم امشب
تحمل کردست این دل,تا به امشب غم فراق یار و ,وصل است امشب!!
آه,ای خدا!نرسد امشب به پایان,نرسد گر خوابم امشب,نرسد این خواب به پایان,نرسد
من نخواهم این دو چشمم,گر او نباشد این دل چه به کارست,گر او نباشد امشب!
نامش مرا مستم کند,از عالمم دورم کند او تواند با خیالش,غم را فراموشم کند
گر خوابم امشب,رویایم اوست
فردا دوباره دلداره من اوست!!!!
.
تقديم به تموم عاشقاي
سو گندخورده
|
پرنده گفت : چه بويی چه آفتابی
آه بهار آمده است و من به جستجوی جفت خويش خواهم رفت پرندهی کوچک پرنده آه فقط يک پرنده بود
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""" |
||
|
|
|
|
|
|
چون درخت فروردین، پر شکوفه شد جانم؛ """""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""" |
|
|
|
|
|
|
|
عشق يعني مستي وديوانگی عشق يعني با جهان بيگانگي عشق يعني شب نخفتن تا سحرعشق يعني سجده ها با چشم ترعشق يعني سر به دار آويختنعشق يعني اشك حسرت ريختنعشق يعني در جهان رسوا شدنعشق يعني مست وبي پروا شدنعشق يعني سوختن با ساختنعشق يعني زندگي را باختن عشق يعني انتظار و انتظارعشق يعني هر چه بيني عكس يارعشق يعني ديده بر در دوختنعشق يعني در فراقش سوختنعشق يعني شعله بر خرمن زدنعشق يعني رسم دل بر هم زدنعشق يعني لحظه هاي التهابعشق يعني لحظه هاي ناب نابعشق يعني با پرستوپر زدنعشق يعني آب بر آذر زدن عشق يعني سوز ني؛ آه شبانعشق يعني رنگين كمانعشق يعني شاعري دل سوختهعشق يعني آتشي افروختهعشق يعني با گلي گفتن سخنعشق يعني خون لاله بر چمنعشق يعني ديده بر در دوختنعشق يعني در فراقش سوختنعشق يعني يك تيمم، يك نمازعشق يعني عالمي راز ونياز عشق يعني چون محمد پا به راهعشق يعني همچو يوسف قعر چاهعشق يعني بيستون كندن به دستعشق يعني زاهد اما بٌت پرستعشق يعني همچو من شيدا شدنعشق يعني قطره ودريا شدنعشق يعني يك شقايق غرق خونعشق يعني درد ومحنت در درونعشق يعني يك تبلور يك سرودعشق يعني يك سلام ويك درود
عشق
آمدنی بود نه آموختنی |
در اخرين لحظه ديدار به
چشمانت نگاه كردم و
گفتم بدان اسمان قلبم
با تو يا بي تو بهاريست
همان لبخندي كه توان را
از من مي ربود بر لبانت
زينت بست.
و به ارامي از من فاصله
گرفتي بي هيچ كلامي.
من خاموش به تو نگاه می كردم
و در دل با خود مي گفتم
اي كاش اين قامت
نحيف لحظه اي فقط لحظه اي مي انديشيد كه
اسمان بهاري يعني ابر
باران رعد وبرق و طوفان
ناگهاني
و اين جمله ،جمله اي
بود بدتر از هر خواهش
براي ماندن و تمنايي
همه چیز در آن زنده و زلال و زیباست !
چشم های سیاه تو ؛
بهشت سپید من !
گاهی وقتا تو خیالم
می بینم پاک کنی دارم
پاک می شه راحت و ساده
روی هر چی که می ذارم
پاک می شه هر چی خرابه
پاک می شه هر چی که زشته
تو کتاب خاطراتم
فقط از خوبی نو شته
وای چقدر راحت و ساده
می شه پاک کرد بدیا رئ
اما اینطوری محاله
که سفید کنی سیاه رو
اگه این پاک کن رو داشتم
از خودم شروع می کردم
پاک می کردم غروبا رو
دوباره طلوع می کردم
کاشکی می شد همه چی رو پاک کنم پاک
تا دو باره من از اول بشم آغاز
دیگه از یاد نبرم پرندگی مو
تا که بازم جا نمو نم فصل پرواز
وای بازم دوری نمیدونم شما هم عاشق شدید حتما شدید .
آدم عاشق یکی بشه اونوقت خیلی ازش دور باشه فاصله ها آدم رو داغون میکنند آخ کویر من نمیدونم چرا چطور ولی بد جور بهت عادت کردم زنگ صدات حرفهات با تمام وجود مایع آرامش این دل خسته ای من شده
هیچوقت منو تنها نزار
که بی تو میمیرم
وقت دلم می گیره این شعرو با خودم زمزمه می کنم . آرومم می کنه . درسته که شاعرش مریم حیدرزاده است ولی یه جورایی حرف دل منم هست .
همه را ...
همه را دوست می دارم ....
هم او که مرا می بیند و انگار که نمی بیند ،
هم او را که تنها به نامی از او دل خوشم ،
هم او را که خداحافظ مرا می شنود و نمی شنود و بالا می رود ،
هم او را که سلام مرا شانه می اندازد بالا !
هم او را که می گفت : با هم باشیم .
که گفت : با تو ، با هم و اوییم حتی هم او !
گرچه می دانستم که او حتی با خودِ خود هم نیست چه رسد با من من .
او را هم از صمیم قلب دوست دارم ...
چرا که خاطرات قشنگ و زخمی این دل نامراد با او هم بسر شده .
همه را دوست می دارم .
حتی پاره های تنم را که خطاها و پریشانی های مرا درمی گذرند و می بخشند ....
محض رضای گلی که بو و عطر و لحن قشنگ مریم دارد ، همه را دوست داشته باشیم .
آن روز ها-شعرعشقولانه...
چند بیت شعر پرمعنا...!
اگر لذت ترك لذت بداني
دگر شهوت نفس لذت نخواني
داستان یک ازدواج عشق.........
می دونم واسه گفتن خیلی دیره
ولی ازدل من یادت نمی ره
تو بهترین ترانه امیدی
برای با تو بودن دل من خیلی حقیره
تو باید بری آسمونو سر بگیری
برام گناهه پای من بسوزی پر نگیری
تو آزادی...نباش فکراسیری
منو ببخش که خیلی صادقانه
به تو گفتم غریبی ترانه
می خوای نفرین کنی یاهرچی می خوای
نمی گیرم ....نمی گیرم بهانه
نمی گیرم بهانه
زندگیم همش همینه
یکی پیدا نمی شه اشکای مارو ببینه
نداره زندگیم جز غصه رنگی
نباید گرد تنهاییم روی چشمات بشینه
می ترسم بی تو باشم
می ترسم با تو باشم
همونی که تومی خوای اون نباشم
می ترسم باتو باشم
دوباره لحظه لحظه رنگ خون شم
می ترسم بی تو باشم...
تو كه از كنايه اي مي رنجي
تو كه از نكرده ها دل گيري
تازه اين اول ديروز من است
وبه امروز به خود مي ميري
تو كجا زخم خيانت خوردي
تو كجا طعم اسارت ديدي
تو كجا عشق به مسلخ بردي
مرگ در لحظه حاجت ديدي
تو فقط آه كشيدي در خود...
تو فقط سرد شكستي در خود
من ولي آه كشيدم بي خود
سرد در خويش شكستم بي خود
جرم من بود كه در واژه عشق
آري يا نه ... ناز ويرانم كرد
و كسي سادگي ام را پي برد
گفت آري ... درمانم كرد
تو كه از حرف دلم رنجيدي
بي بها گرييدي
در ره عشق اگر ناز بهايي دارد
لحظه اي بود كه بر عاشقي ام خنديدي
حال بايست گريست
جرم دل دادن چيست؟
جرم دل دادن اگر تنهايي است
دست در دست تو ديدن چقدر رويايي است...؟!
من از اين عمر كه بي روي تو رفت دل گيرم
و تو بيهوده ز من دور شدي
چقدر زود ز يادت رفتم
تو نديدي كه هنوز مانده در زنجيرم
گر چه صد بار دگر ناز كني
به خدا عاشق چشمان تو من مي مانم
باز در ويراني به سراغ تو فقط مي آيم
شايد اين بار بگويي آري
و بگويي ياري
دگر از اشك ندارم كاري
دوستم مي داري؟!
دوستم مي داري؟!
چه كسي باور داشت عشق زندان دارد…
كه كسي كار ندارد به فريب …
همه جا آزادند همه جا ريشه كنان دربادند…
از چه مغرور شدي ؟…فكر كردي كه زمن دور شدي؟…فكر كردي كه نسيم سحري در باد است؟…
ازچه بيهوده تو مسرور شدي؟
به خدا كور شدي كه خدا بيدار است
رسم دنيا اين است
قسم قسمت هر گل خار است
خار ما بهر نگهداري نيست….كار تو غير جفا كاري نيست
هرچه مغرور شوي …هر چه از ديده من دور شوي …باز به من محتاجي
كه به طوفان دادي قايق بي سروسامان مرا در طوفان
تو به دل پاكي من تهمت ناپاك زدي
تو مرا سوزاندي...
فكر كردي كه خدا چشم نداشت ؟… ونسيم سحري خواب وخيالي پوچ است ؟…
بخدا درد وغم و رنگ وريا همگي در كوچ است
وخدا گفت به من
همه جا بيدار است …همه جا ديوار است…همه در بند من است
چه كسي گفته دروغ
چه كسي گفته قسم قسمت گل خار است
خار از خاري خود بيذاراست…ومن از خاري تو خار شدم
زگل دختركي پاك و نجيب دور بسيار شدم
وكنون موعد گل دادن آن بوته پيوند خداست
كه تو تا آخر شب …همه شب تاريكي …وكسي نيست دگر…از نسيم سحري قصه بگويد باتو
كه تو در دست شب سرزده بازيچه شدي
كه من از دلهره ديدن فردايي زود…مست از قافيه هاخود ِ فردا گشتم.
شكيبايم شكيباي شكيبايي
براي عشق تنهايي!
تو ماندي تا دليل درد را بردي به رسوايي
در اين بازار خود بازان
در اين ديوار خود سازان
تو تنها مانده اي تنها
به اثبات هوس بازان
شكيبايي شكيبايم
هنوز از توست بر پايم
شكيبايم شكيبا باش
هيچ كس با قلب و خستگي ام اينجوري مهربون نبود
توروزگار موندگي ام دوري اين روان نبود
گلايه كن گريه نكن صدا اگر نيست ياد تو
فكر نكني كه بي وفام ، نمي رسم به داد تو
زمونه بي وفا شده ، فاصله شد قسمت ما
زندگي مون قشنگ تره وقتي كه شد نوبت ما
دليل زنده بودنم عطر گل قشنگ ياس
خدا تو چشماي تو برد از سرمن هوش و حواس
دليل زنده بودنم يه انتظار بي رياس
چشاي مهربون تو قشنگ ترين رنگ خداس
چشاي مهربوني كه حالا نامهربون شده
كاشكي بدون زندگيم زندوني خزون شده
اين همه روزاي سياه اين همه طاقت گناه
دوباره رفتيم سرخط فقط واسه يه اشتباه
قسمت من نديدنه...قسمت تو بريدنه
بازي عشق من و تو رسيدنش نديدنه
|
|
|
تازگی هاخالی بندی هایمان را هم بسته بندی می کنیم به نام او که هست ونیست...(ولی می گویند هست...باور کنید!) دیگر گوش چشمهایمان هم کر شده است..مگر انسان چند بار نردبان را به بالای پشت بام می اندازد مگر انسان.... نه چرا می گویم انسان....این مخلوق بی خلق تا کی وامدار کشیدن نفس های خیالی است ای کاش روزهای شبی یمان را زیر لحافهای یمان پنهان نمی کردیم که به خیال خودمان صبح شده است وبرچسب روز بودن را روی پیشانی پنجره هایمان بچسبانیم....انگار نه انگار.....شتر دیدی ندیدی... اگر هم دیدی شاید غافلا عینکهایت را پشت و رو خورده باشی.....نمی دانم ونمیدانی...شاید هم می دانی وبه روی خودت نمی آوری..آن راهم نمی دانم.هر چه هست ماهم یاد گرفته ایم با این لالایی ها خوابمان ببرد یا نبرد فرقی نمی کند ..همین طور هم خیلی ها برایمان خوابهایی دیده اند ومی بینند. راستی کجای این جهان شنیده ای که آدامس هایشان را ته لیوان های قهوه بچسبانندوآنوقت لیوان زبان بسته را به جرم اینکه اجازه داده است که آدامس به آن بچسبد به ضیافت زباله دانهای سر کوچه بفرستند .من که جایی ندیدم.!!شاید حکایت مردی را که از بس خندید،... افتاد ومرد را خاطرتان باشد هرچند من چیزی یادم نمی آید..آخر مگر می شود..!! شاید هم بشود خدا راچه دیدی ...آخر اینقدر این اتفاقات جور واجور می افتد که دیگر قبول این جور اتفاق ها برایمان مثل لیوان آب را نخوردن است...... بگذریم..... از کجا نمیدانم چون فکر می کنم از وقتی که قلم دستم را گرفته است ثانیه ای هم فکر نکرده ام شاید هم فکر کرده ام وخودم خبر ندارم..در هر صورت فقط لغزش نوک این خودکار روی این کاغذ کاهی مرا می لرزاندوچه می نویسد نمیدانم.....سخت نگیرید زندگی را باید لقمه گرفت وخورد چه بخواهی وچه نخواهی روزی در گلویت می ماند و حسرت بودن را به دلت می گذارد... وزمان هم مثل همیشه بالای لیوان میریزد..حتی اگر هوا را هم جارو کنی اثری از آن در کیسه های زباله نیست ....بهتر است دیگر نلرزم شاید این قلم شرم کندودست از این پیاده روی خسته کننده بردارد از اینکه درد سرتان را درآوردم عذر خواهی نمی کنم.....چون خودتان خواستید.... اما قبل از آن چند سطری را خالی می گذارم و بالا تر می روم شاید هم پایین تر ...نه همان بالاتر بهتر است شاید به این بهانه نوشته هایم چند خطی بیشتر شود(پیش خودمان بماند).. خوب دیگر خدا را به شما می سپارم تا یادهایتان پر نشود از خالی بندی های زمانه ی بی زمان. |
|
*************************************** |
|
|
|
|
|
روز را باید جُست ...! زیر سنگی شاید..! زیر رنگی شاید ...! . . آسمان ابر آلود.. خانه در چنگ سکوتی پیداست.. ابر ها روی زمین می تازند..! چه زمینی.!؟...آسمان است انگار...! نور فانوس پشت هر پنجره می خندد . . روز را باید جست...! پشت آن کوه بلند...یا شاید..! پشت تنهایی یک صبح درست.! . . روز را باید جست...! چه شبی بود.!!! یادمان باشد.. شوق شبگردی دل را اندکی تَر بچشیم.. آسمان پیدا نیست.. روی گلدان اتاقم.. روی هر برگ نگاهش...! روز را در باورمان بشناسیم.. نه در رنگ اتاق.! نه از باور صبح..! . . انتظار از باران است که مرا با ریسمان نگاهم به این پنجره می بندد.. من نگاهم بارانی است..! آسمان اما.............نیست..!! . . من دلم می گیرد.. شیشه پنجره ها جای عشق بازی باران است.. من نگاهم بارانی است.!! لحظه را دریابیم.. یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند رنگ تنهایی خود را به کسی نفروشیم . . من دلم میگیرد.! من دلم از نفس سرد زمین میگیرد.. از غبار کوچه..! از سکوت شیشه.. ...فکر رفتن دارم . . آسمان می خندد..!! من به او می خندم آسمان می بارد... . . آسمان می بارد... روی سنگینی این حزن من به غمگینی یک ابر.. همچنان می بارم همچنان می خندم...! . . روز را می بینم...! سایه اش رنگی نیست.. سایه اش بارانی است...! . . زندگی رویا نیست...! زندگی باران است.......شاید.. زندگی خنده بارانی یک روز زمستانی است... .
|
|
*********************************
|
|
غرور
چون قطره هایی که از آبشار یه جای می مانند وتکه های قلب شیشه ای انها بر سنگ ها فرو میپاشد ...من نیز امروز تکه های خرد شده ی احساسم را در اطراف سنگ غرورم به نظاره نشسته ام. ای کاش دار نگاهم را امروز بر گردن همان غرور سنگ دل می انداختم نه بر آغوش نگاه تو. ای کاش زیبایی عشقی که می گویند در نبودنش خلاصه می شد . نه بیش....!!! این سنگینی پلک هایت کدام حکایت غریب است.. کدام فاصله پل دستهایمان راشکسته...؟!..چیزی بگو.! بگذار نفرت ابرهای سیاه در زیبایی قطره های اشک بر گونه هایمان بلغزد تا شاید دل آسمانی چشم هایت سبک تر شود. ومن این "من "خود خواه را زیر نگاه اشک آلود تو قربانی خواهم کرد و انتقام مرگ نگاه معصو مانه امان را از شب سیاه غرورم خواهم گرفت وهوس عشق را زیر پاهایم له می کنم تا برای لحظه ای زیر سایه ی آن تبسم همیشگی نگاهت جان دهم ..!! چیزی بگو...!
|
|
*************************************+ نوشته شده در دوشنبه سوم دی 1386ساعت 12:16 توسط شاپرک |
وصیت
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو حمید مصدق |
|
*************************************
|
|
قصیده آبی خاکستری سیاهدر شبان غم تنهایی خویش
|
|
**************************** |
|
|
|
غروب دوباره آسمان نگاهم را شست به دنيا برگشتم جوانه هاي زرد ستاره به دامان شب ريختند چه ماه قشنگي چقدر زيبا مي گريد!. آهاي بانوي شب کدام ستاره مال من است؟ از کدام طرف به فردا نمي رسيم؟ راستي کجاي جهان هميشه شب پيداست؟ بيا... بيا پياده رويم تا نگاه غم گرفته مهتاب بيا بغل بغل ستاره بچينيم از آسمان نگاهي بيا نظاره کنيم رنگ ساده شب را بيا غزل بگو غزل بگو که مست شرابم بيا دوباره دست مرا به نبض شب برسان ... گوش کن سکوت شب پيداست چه بغض سرد و غريبي مي دانم سپيده نزديک است افسوس ، دوباره بايد رفت دوباره تا غروب بايد مرد بيا برگرديم بيا براي هميشه به شب برگرديم
|
کوچه
بی تو مهتاب شدم باز از آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم شدم آن عاشق دیوانه که بودم در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید باغ صد خاطره خندید عطر صد خاطره پیچید یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم پر گشودیم و درآن خللوت دلخواسته گشتیم ساعتی بر لب آن جوی نشستیم تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت من همه محو تماشای نگاهت آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه ماه فرو ریخته در آب شاخه ها دست بر آورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ یادم اید تو به من گفتی از این عشق حذر کن لحظه ای چند بر این آب نظر کنآب ایینه عشق گذران است تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است باش فردا که دلت با دگران است تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانمسفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم روز اول که دل من به تمنای تو پر زد چون کبوتر لب بام تو نشستم تو به سنگ زدی من رمیدم نه گسستم بازگفتم که نتو صیادی و من آهوی دشتم تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق ندانم سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم اشکی از شاخه فرو ریخت مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت اشک در چشم تو لرزید ماه بر عشق تو خندید یادم اید که دگر از تو جوابی نشنیدم پای دردامناندوه کشیدم نگسستم نرمیدم ...ـرفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ...
معراج گفت : آنجا چشمه خورشید هاست آسمان ها روشن از نور و صفا است موج اقیانوس جوشان فضا است باز من گفتم که : بالاتر کجاست گفت : بالاتر جهانی دیگر است عالمی کز عالم خکی جداست پهن دشت آسمان بی انتهاست باز من گفتم که بالاتر کجاست گفت : بالاتر از آنجا راه نیست زانکه آنجا بارگاه کبریاست آخرین معراج ما عرش خداست بازمن گفتم که : بالاتر کجاست لحظه ای در دیگانم خیره شد گفت : این اندیشه ها بس نارساست گفتمش : از چشم شاعر کن نگاه تا نپنداری که گفتاری خطاست دورتر از چشمه خورشید ها برتر از این عالم بی انتها باز هم بالاتر از عرش خدا عرصه پرواز مرغ فکر ماست
گريه ي بي اختيار
تو را خبر ز دل بي قرار بايد و نيست
غم تو هست ولي غمگسار بايد و نيست
اسير گريه ي بي اختيار خويشتنم
فغان كه در كف من اختيار بايد و نيست
چو شام غم دلم اندوهگين نبايد و هست
چو صبحدم نفسم بي غبار بايد و نيست
مرا ز باده نوشين نمي گشايد دل
كه م ي بگرمي آغوش يار بايد و نيست
درون آتش از آنم كه آتشين گل من
مرا چو پاره ي دل در كنار بايد و نيست
بسرد مهري باد خزان نبايد و هست
به فيض بخشي ابر بهار بايد و نيست
چگونه لاف محبت زني ؟ كه از غم عشق
ترا چو لاله دلي داغدار بايد و نيست
كجا به صحبت پاكان رسي ؟ كه ديده تو
بسان شبنم گل اشكبار بايد و نيست
رهي بشام جدايي چه طاقتي است مرا ؟
كه روز وصل دلم را قرار بايد و نيست
آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
|
|
|
|
