رو به تو سجده میکنم دری به کعبه باز نیست
بس که طواف کردمت مرا به حج نیاز نیست
به هر طرف نظر کنم نماز من نماز نیست
مرا به بند میکشی از این رها ترم کنی
زخم نمیزنی به من که مبتلا ترم کنی
از همه توبه میکنم بلکه تو باورم کنی
قلب من از صدای تو چه عاشقانه کوک شد
تمام پرسه های من کنار تو سلوک شد
عذاب میکشم ولی عذاب من گناه نیست
وقتی شکنجه گر تویی شکنجه اشتباه نیست
یا تو زیباتر شــدی یا چشــــــــــــــــــام بارونیه
این قفس بازه ولـــــــــــــی قلب من زندونیــه
من پشیمون می کنم جــــــــــــاده رو از رفتنت
تو نباشی مـــــــــــی پره عطرتم از پیـرهنـت
می خوام آروم شم تو نمیـــــــــــــــــــــــــذاری
هردو بی رحمنــــــــــــــــــد عشق و بیـزاری
همه دنیامـــــــــــــــــــــــــو زیرو رو کــــردم
تو رو شاید دیر آرزو کـــــــــــــــــــــــــــردم
قدمای آخرو آهستـــــــــــــــــــــــه تر بـــردار
واسه من کابوسه فکر آخریـــــــــــــــــن دیدار
بغـــــــــــــــــض این آهنگ مارو تا کجاها بــرد
شایدم تقدیرمو امشب به رحـــــــــــــــــم آورد
به تلافیه اون همه تلخیم گله هاتم طعم عسل شد
غم معصومانه چشمات به تبسم تازه بدل شـــــد
میشه بامن هزارو یک سال به بهانه قصه بمونی
همه مرثیه های سکوتم به بهارتوباغ غزل شــــد
نفــــــــس کشیدن دل سپردن مثل دریا ماه مـن
از تو خوندن با تو موندن مقصـــــد من راه مــن
همینــــــــــه رویام آرزوهام سرگذشت آه مـن
نرفته برگرد که با توشاید خدا گذشت ازگناه من
تو مثل بارون غمو آسـون می بری از یاد مــن
با تو خوبم بی غروبم خاطـــــــــــرات شاد مــن
زار و خسته دل شکستــــــــه بینوا فرهاد مــن
مرغ آمین کی به شیرین می رســــه فریاد مــن
واست بی تابم و بیخوابم و میدونی دلتنگم
واست میمیرم و درگیرم و با دنیا در جنگم
منو تنها نزار از روزگار با اینکه دل خستم
واست دیوونم و میمونم و تا آخرش هستم
داره میباره بارون و تو نیستی شده این خونه زندون و تو نیستی
چقدر حسِ بدیه حسِ تنهایی دارم میشکنم آسون و تو نیستی
دارم از بین میرم توی این دلتنگی داره دل میگیره بی تو از بیرنگی
دارم از بین میرم توی این خاموشی کاش میشد میبردی منو با آغوشی
نمیشه با نبودت ساده سر کرد نمیشه سالم از این غم گذر کرد
داره میباره بارون و تو نیستی شده این خونه زندون و تو نیستی
چقدر حسِ بدیه حسِ تنهایی دارم میشکنم آسون و تو نیستی
و بخاری ز دهان خارج شد
و نشست روی آن شیشه شفاف حیاط
پشت آن شیشه تو را می دیدم
دم در ، کنج حیاط
تو نگاهم کردی ...
با همان دست یخم روی بخار
من نوشتم که تو در قلب منی
و تو خواندی از دور...
و ندیدی لرزش لبها را
و تو رفتی آن شب...
دانه هایی چو بلور از هوا میبارید
سوز آن روز هنوز
شده سوز دل من
چه زمستانی بود
که هنوزم از خواب ، من نگشتم بیدار....
سپیده دم آیم مگر تورا جویم بگو کجایی؟
نشان تو گه از زمین گاهی ز آسمان جویم
ببین چه بی پرواره تو می پویم بگو کجایی؟
کی رود رخ ماهت از نظرم نظرم
به غیر نامت کی نامدگر ببرم
اگر تو را جویم حدیث دل گویم بکو کجایی؟
به دست تو دادم دل پریشانم دگر چه خواهی؟
فتاده ام از پا بگو که از جانم دگر چه خواهی؟
یک دم از خیالمن نمی روی ای غزال من
دگر چه پرسی ز حال من
تا هستم من اسیر کوی توام درآرزوی توام
اگر تو را جویم حدیث دل گویم بگو کجایی؟
به دست تو دادم دلپریشانم دگر چه خواهی؟
فتادم از پا بگو که از جانم دگر چه خواهی؟
اگه فاصله افتاده ، اگه من با خودم سردم
تو کاری با دلم کردی که فکرشم نمی کردم
چه آسون دل بریدی از دلی که پای تو گیره
که از این بدترم باشی واسه تو نفسش میره
نمی ترسم اگه گاهی دعاهامون بی اثر میشه
همیشه لحظه آخر خدا نزدیک تر میشه
تو رو دست خودش دادم که از حالم خبر داره
که حتی از تو چشماش و یه لحظه برنمی داره
تو امید منی اما داری از دست من میری
با دستای خودت داری همه هستی مو می گیری
دعا کردم تو رو بازم با چشمی که نخوابیده
مگه میذاره دل تنگی مگه گریه امون میده
مریض ام کرده تنهایی ببین حالم پریشونه
من اون قدر اشک میریزم که برگردی به این خونه
حسابش رفته از دستم شبایی رو که بیدارم
شاید از گریه خوابم برد درا رو باز میذارم
خانه اي داشته باشم پر دوست
کنج هر ديوارش
دوستهايم بشينند آرام
گل بگو گل بشنو
هرکسي مي خواهد
وارد خانه پر عشق و صفايم گردد
يک سبد بوي گل سرخ
به من هديه کند
شرط وارد گشتن
شست و شوي دلهاست
شرط آن داشتن
يک دل بي رنگ و رياست
بر درش برگ گلي مي کوبم
روي آن با قلم سبز بهار
مي نويسم اي يار
خانه ي ما اينجاست
تا که سهراب نپرسد ديگر
" خانه دوست کجاست؟"
شقایق گفت با خنده ؛ نه تب دارم ، نه بیمارم
اگر سرخم چنان آتش ، حدیث دیگری دارم
گلی بودم به صحرایی ، نه با این رنگ و زیبایی
نبودم آن زمان هرگز ، نشان عشق و شیدایی
یکی از روزهایی ، که زمین تب دار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت ، تمام غنچه ها تشنه
و من بی تاب و خشکیده ، تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد یکی خسته ، به پایش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود
ز آنچه زیر لب می گفت : شنیدم ، سخت شیدا بود
نمی دانم چه بیماری به جان دلبرش
افتاده بود ، اما طبیبان گفته بودندش
اگر یک شاخه گل آرد ، ازآن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش را ، بسوزانند
شود مرهم برای دلبرش ، آندم شفا یابد
چنانچه با خودش می گفت ، بسی کوه و بیابان را
بسی صحرای سوزان را ، به دنبال گلش بوده
و یک دم هم نیاسوده ، که افتاد چشم او ناگه به روی من
بدون لحظه ای تردید ، شتابان شد به سوی من
به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد و
به ره افتاد و او می رفت ، و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را رو به بالاها
شکر می کرد ، پس از چندی
هوا چون کوره آتش ، زمین می سوخت
و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت
به لب هایی که تاول داشت گفت : چه باید کرد؟
در این صحرا که آبی نیست
به جانم ، هیچ تابی نیست
اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من
برای دلبرم ، هرگز دوایی نیست
واز این گل که جایی نیست ، خودش هم تشنه بود اما
نمی فهمید حالش را ، چنان می رفت و
من در دست او بودم ، و حالا من تمام هست او بودم
دلم می سوخت ، اما راه پایان کو ؟
نه حتی آب ، نسیمی در بیابان کو ؟
و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت
که ناگه روی زانوهای خود خم شد ، دگر از صبر او کم شد
دلش لبریز ماتم شد ، کمی اندیشه کرد ، آنگه
مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت
نشست و سینه را با سنگ خارایی
زهم بشکافت ، زهم بشکافت
اما ! آه صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد
زمین و آسمان را پشت و رو می کرد
و هر چیزی که هرجا بود ، با غم رو به رو می کرد
نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب ، خونش را
به من می داد و بر لب های او فریاد
بمان ای گل ، که تو تاج سرم هستی
دوای دلبرم هستی ، بمان ای گل
و من ماندم نشان عشق و شیدایی
و با این رنگ و زیبایی
و نام من شقایق شد
گل همیشه عاشق شد
به تو تكیه میدم تو رو میپرستم
به تو تكیه میدم كه عاشق ترینی
كه دلواپس لحظه های زمینی
من از تو نگفتم، شنیده گرفتی
به یادت نبودم، ندیده گرفتی
می خوام مثل آینه پیش روت بشینم
تو رو با تموم وجودم ببینم
بذار روح من با نگات زیر و رو شه
بذار پیرهن آسمونو بپوشه
همه دلخوشی هام گذشت و تو موندی
تو بیراهه ها مو به مقصد رسوندی
امیدم به جز تو شده ناامیدی
همیشه تو آخر به دادم رسیدی