|
باز امشب به تمنای تو پر خواهم زد ضجه از عشق تو چون مرغ سحر خواهم زد امشب ار عشق توام غرق کند باکی نیست سر به دریای تو تا صبح ظفر خواهم زد تا زچشمان تو یک جرعه بگیرم امشب در کویت چو گدا آمده در خواهم زد گر مجالی بدهی از سر مهمان داری حرفی از دوری و هجران و سفر خواهم زد این میندیش که گر از در خود میرانی رفته لب بر می چشمان دگر خواهم زد من که زنجیر غم عشق به گردن دارم بیستون را همچو فرهاد تبر خواهم زد لحظه هائی که تو در خواب چو شیرین باشی تیشه انداخته در خواب تو سر خواهم زد عاشقان را غزل از قند بسی شیرین تر با غزل تلخی ایام شکر خواهم زد "گمشده " شعر سراید که تو حیران گردی وقت پیدا شدنش ساز دگر خواهم زد. """""""""""""""""""""""""""""""""""""""" |
||
|
یادته دی قدیما
برف و یخ بود وزمستون وقتی که ما بچه بودیم هردومون تو کوچه ویلون کی میشد سرما تموم شه آب بشن برفای کوچه بهارو سال نو و عید نون شیرینی و کلوچه تو بهارو دوس میداشتی اما من برف زمستون من سفیدو سادگی رو تو گل و باغچه و گلدون سالها رفت و من و تو قد کشیدیم چون سپیدار هر کدوم راه خودش رفت با همون ایده و افکار حالا من میون دی ماه کنار یه کوه سنگی یاد بچگی می افتم یاد اون همه یه رنگی اینجا دیگه نه سفیده نه دیگه برف زمستون مونده ام تنها کنار خاطرات درب و داغون. """""""""""""""""""""""""""""""""""""""" |
||
|
|
||
|
گفت دوستی که اهل شیرازه
آن یکی که باغ ناری گازه بهر ما نمی آوری سوغات گردو پوست کاغذی تو از بونات گفتمش گردو چه قابلی داره؟ جون بخواهی بگویمت آره آمدم آب و تاب خود خوردم رفتنی گردو با خودم بردم گفت به به بیا که گردو بوناته نازک و مغز سفیدو خوش ذاته اولی را شکست جا خوردم دومی را شکست تا خوردم سومی هم سیاه و پژمرده آبرو هر چی گردو بود برده گفت آمو یعنی گردو بوناته اینقده مغز سفیدو خوش ذاته! گفتمش حتما" شده کم آب سرمو امسالم زده بیصاب چون عرق روی صورتم بنشست چهارمی را دیگه خودش نشکست.
گردوی بوانات از جمله مرغوب ترین گردوی کشورمان است که به همراه کشمش آن شهرت جهانی دارد. """""""""""""""""""""""""""""""""""""""" |
||
|
"گمشده"بودم تو مرا یافتی
مرا به دام دلت انداختی آمدی ای سرو شقایق به دوش کلبه ویران مرا ساختی به یاد آن سایه گردوی پیر به یاد آن کوچه سبزینه پوش یاد همان قافیه گم شده یاد همان سرو شقایق به دوش پرسه زنان میان آن کوچه ها شدم در آن سایه چنان پای سست عقل هیم زد که همین جا بایست مسافری آمده مهمان توست بی خبر از عاقبت کار خویش به زیر آن سایه گردو شدم آمدی و همیشه مهمان شدی به گوشه چشم تو جادو شدم شعر من از آمدنت جان گرفت سرو روان نو گل شیرازیم قافیه شعر منی تا ابد به کوچه عشق تو همبازیم.
کوچه باغ های بوانات مامن خاطرات کودکی و نوجوانی ویکی از به یاد ماندنی ترین زیبائیهای زادگاهم. """""""""""""""""""""""""""""""""""""""" |
||
|
زخم کهنه(غزل)
عمریست که بیمار تب ذاتی خویشم سرگرم دل مست خراباتی خویشم غافل شدم از منزلت خشت خرابات در حسرت آن یار سماواتی خویشم هیهات که زاهد نشود رند خرابات آواره این مسلک هیهاتی خویشم گفتی که گمراه شدی وصل محال است مانوس همین وصل خیالاتی خویشم آن شب که تو از سوز دعا رخ بنمودی من مات شدم در عجب از ماتی خویشم آوای غزلهای من از سوز گرانیست عاجز شده از شرح مکافاتی خویشم از غربت غم آمده ام باز بسویت شرمنده از این تحفه سوغاتی خویشم گر "گمشده"را طبع روانی چو آب است پرورده آن طبع بواناتی خویشم
بوانات:زادگاهم-بهشتی در شمال شرقی فارس.جائی که برای اولین بار با گریه خوش در آن شعری از زندگی ساختم """""""""""""""""""""""""""""""""""""""" |
||
|
مستم از بوی دل انگیز بهار
عشقم از خنده گلریز بهار میم از شهد گل باغ جنون گلم از دشت سحر خیز بهار نفسم باد صبا وقت سحر سحرم طلیعه تیز بهار بطن قلبم پر زخون پرخروش خونم از آن بطن و دهلیز بهار دل شیدائی من باز شده زخمی نرگس خونریز بهار گریه ام از سفر سرخ گلش اشکم از آن خم لبریز بهار این بهاران چشمه سار عمر من مردنم از مرگ کاریز بهار "گمشده"میمیرد آن روزی که شد موقع مرگ غم انگیز بهار. |