تقدیم به $ $  الهام      جون  $ $

انبوه واژه ها در برابر ديدگانم رژه مي روند . انبوه کلمات ، دسته هاي جمله ،جمله هاي ديگران ، حرف هاي من و اين ترديد نفرين شده ، اين ترديد مردد ، اين ترديد مزاحم که نمي گذارد دست هايم را در تل کلمات فرو ببرم و واژه هاي دلخواهم را از ميانشان پيدا کنم ، کنار هم بگذارم و بنويسم .

بنويسم ؟

از چه بنويسم ؟ نوشتني ها را نوشته ام کلمات ديگر توان و تحمل باقي حرف ها را ندارند .

نه ، نه ، تقصير ترديد نيست . تقصير اين درون آشفته ي من است . مشکل وجود سياه نفرين شده ي بد سرشت من است .

ديده هر قدر هم که زيبا ببيند ، ذهن هر قدر که اميد تلقين کند . اما اين دل است که تا نخواهد رام شود ، رام نمي شود و اگر هم بخواهد ، هرگز نمي خواهد .

خسته شده ام از اين نمايش پوچ و خالي دروغين ، از اين همه نقاب . از رنگ ها خسته شده ام ، از آدم ها ، از خنده هاي چرکين و دروغين لب هاي چروکيده خسته شده ام .

سرم درد مي کند . بغض راه نفسم را گرفته است .

و چاره اش ...

چيزي که هزار بار در حسرتش ساعت ها گريسته ام : شانه هاي مهرباني که تکيه گاه پيشاني پر چين و چروکم باشد ، دست هايي که در انبوه گريه هايم غرق باشد ، لب هايي که چروک نباشد ، ...

دیشب بود

رها از هر چه بود گام می زدم

یادم می آید بهار را تنفس کردم

باد را

مرطوب را

درخت را

اما اکنون

انگار از خاطرم تمام هر آنچه تنفس کرده بودم رها شده

و بال در بال بی خبری از حضورم پرکشیده

نمی دانم این دایره ی تو در تو چیست که سالهاست مرا رها نمی کند

سال می آید

می رود

کهنه می شود

و باز نو می شود

اما من هنوز کهنه ام

پی نوشت:از خودم متنفرم.....

کاش امشب اخرین شب زندگی ام باشه....

اگر نبود از فردا  فرد دیگری خواهم شد

به خودم شک ندارم