تقدیم به $ $  الهام      جون  $ $

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش

گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش


دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند

خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش


جای آن است که خون موج زند در دل لعل

زین تغابن که خزف میشکند بازارش


بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود

این همه قول و غزل تعبیه در منقارش


ای که در کوچه معشوقه ما میگذری

بر حذر باش که سر میشکند دیوارش


آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست

هر کجا هست خدایا به سلامت دارش


صحبت عافیتت گر چه خوش افتاد ای دل

جانب عشق عزیز است فرومگذارش


صوفی سرخوش از این دست که کج کرد کلاه

به دو جام دگر آشفته شود دستارش


دل حافظ که به دیدار تو خوگر شده بود

نازپرورد وصال است مجو آزارش

مبارکه ایشالا که خوب خوب میشی گلم

سلام بهونه ي قشنگ من براي زندگي
آره، بازم منم، همون ديوونه ي هميشگي

فداي مهربونيات! چه ميکني با سرنوشت
دلم واست تنگ شده بود، اين نامه رو واست نوشت

حال منو اگه بخواي رنگ گلاي قاليه
جاي نگاهت بدجوري تو صحن چشمام خاليه

ابرا همه پيش منن، اينجا هوا پر از غمه
از غصه هام هر چي بگم جون خودت بازم کمه

ديشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون
فرياد زدم يا تو بيا، يا منو پيشت برسون

فداي تو! نميدوني بي تو چه دردي کشيدم
حقيقتو واست بگم، به آخر خط رسيدم

رفتي و من تنها شدم با غصه هاي زندگي
قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگي

نمي دوني چقدر دلم تنگه براي ديدنت
براي مهربونيات، نوازشتات، بوسيدنت

به خاطرت مونده يکي هميشه چشم به راهته؟
يه قلب تنها و کبود هلاک يه نگاهته؟

من ميدونم همين روزا عشق من از يادت ميره
بعدش خبر ميدن بيا، که داره دوستت ميميره

روزات بلنده يا کوتاه؟ دوست شدي اونجا با کسي؟
بيشتر از اين منو نذار تو غصه و دلواپسي

يه وقت منو گم نکني تو دود اون شهر غريب
يه سرزمين غربته با صد تا نيرنگ و فريب

فداي تو! يه وقت شبا بي خوابي خسته ات نکنه
غم غريبي عزيزم، زرد و شکسته ات نکنه

چادرشب لطيفتو از روت شبا پس نزني
تنگ بلور آبتو يه وقت ناغافل نشکني

اگه واست زحمتي نيست بر سر عهدمون بمون
منم تو رو سپردمت دست خداي مهربون

راستي ديروز بارون اومد، منو خيالت تر شديم
رفتيم تو قلب آسمون، با ابرا همسفر شديم

از وقتي رفتي آسمونمون پره کبوتره
زخم دلم خوب نشده، از وقتي رفتي بدتره

غصه نخور، تا تو بياي، حال منم اينجوريه
سرفه هاي مکررم مال هواي دوريه

گلدون شمعدونيمونم عجيب واست دلواپسه
مثل يه بچه، که بار اوله ميره مدرسه

تو از خودت برام بگو، بدون من خوش ميگذره؟
دلت ميخواد ميومدم يا تنها رفتي بهتره؟

از وقتي رفتي تو چشام فقط شده کاسه ي خون
همش يه چشمم به دره چشم ديگه ام به آسمون

يادت مياد گريه هامو ريختم کنار پنجره
داد کشيدم تو رو خدا نامه بده، يادت نره

يادت مياد خنديدي و گفتي حالا بذار برم
تو رفتيو من تا حالا، کنار در منتظرم

امروز ديدم ديگه داري منو فراموش ميکني
فانوس آرزوهامونو، داري خاموش ميکني

گفتم واست نامه بدم نگي عجب، چه بي وفاست
با اينکه من خوب ميدونم، جواب نامه با خداست

عکساي نازنين تو با چند تا گل کنارمه
يه بغض کهنه چند روزه دائم در انتظارمه

تنها دليل زندگي! با يه غمي دوست دارم
داغ دلم تازه ميشه اسمتو وقتي ميارم

وقتي تو نيستي چه کنم با اين دل بهونه گير؟
مگه نگفتم چشاتو از چش من هيچ وقت نگير؟

حرف منو به دل نگير، همش مال غريبيه
تو رفتي، من غريب شدم! چه دنياي عجيبيه

زودتر بيا، بدون تو اينجا واسم جهنمه
ديوار خونمون، پر از، سايه ي غصه و غمه

تحملي که تو دادي ديگه داره تموم ميشه
مگه نگفتي همه جا، مال مني تا هميشه

دلم واست شور ميزنه، اين دلو بي خبر نذار
تو رو خدا، با خوبيات رو هيچ دلي اثر نذار

فکر نکني از راه دور دارم سفارش ميکنم
به جون تو فقط دارم يه قدري خواهش ميکنم

اگه بخوام برات بگم، شايد بشه صد تا کتاب
که هر صفحه اش قصه ي چند تا درده و چند تا عذاب

ميگم شبا ستاره ها تا ميتونن دعات کنن
نورشونو بدرقه ي، پاکي خنده هات کنن

يه شب تو پاييز، که غمت سر به سر دل ميذاره
علی, همون کسي که بيشتر از همه دوست داره