من گمشده ای دارم، دنبال کسی هستم
دنبال ابــرمــردی، قــــدرت بدهــد دســتم
گـــردن بزنم از بــد، گــردن بنهم بر خـــوب
از خوب و بد درهم، آشــفته و سـرمستم
نه نه، زده ام خود را انگـــار به این گیجـی
با این خوشــی باطل کــز بار گنه جسـتم
بیدار نخــواهد شد خــوابیده ی مصنوعــی
پس باز شود ای کاش چشمی که به حق بستم
ناحق بخـــورد سیلی از نفــس پشیمانم
ایمان بزند فــریاد، ای ناز به این شستم
من گمشده ای دارم، دور است ز من، بالاست
با این همه من من ها، پیداست که من پستم
هرچند که می خواهم سـویش بروم اما
افســوس به این دنیا دلبسته و پابستم
بی سعـی و تکاپویی، با آخــــر پـررویی
تنها پی یک مصلح، بی فایده بنشستم
اصـلاح ز خود باید، هرچـند که می آید
امــا نکند یابد من را که چــنین مستم
در غفلت خود، ای وای، مولا نظری لطفی
سوگند به عهدی که با خویش و شما بستم
الطــاف شما، نه نه، حتی رختان پیداست
هرچند نمی بینم، اما همه ی هستم
الهام، فــدایش باد، یک آن به دلم افتــاد
خورشید عیان، ای داد، این گمشده من هستم
همه عمر برندارم سر ازین خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت و افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی
چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن
تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی
نظری به دوستان کن که هزار بار از آن به
که تحیتی نویسی و هدیتی فرستی
دل دردمند ما را که اسیر توست یارا
به وصال مرهمی نه چو به انتظار خستی
نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هیجا
تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی
برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را
تو و زهد و پارسایی من و عاشقی و مستی
دل هوشمند باید که به دلبری سپاری
که چو قبله ایت باشد به از آن که خود پرستی
چو زمام بخت و دولت نه به دست جهد باشد
چه کنند اگر زبونی نکنند و زیردستی
گله از فراق یاران و جفای روزگاران
نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی
|
ای نفست یار و نگهدار ما کی و کجا وعده دیدار ما؟ |
