تاخنده ی زیبای تو در خانه تنیده

دروازه غزل گشته و دیوار قصیده

تا مریم چشمان تو جاری شده در من

عیسای پر از همهمه در سینه دمیده

توبا به درخت تن ات افتیده به سجده

از شانه ی تو کفتر پامیر پریده

ای فرش قدم های تو شد باغ خیالم

یک چک بزن از سیب غزل های رسیده

ولگردترین مرد خراسانی این شهر

از قامت شمشاد تو آیینه کشیده

 

--------------------------------------

دیوانه ی تو تا دل شب زمزمه دارد 

" آدم به سر عشق شبیه تو ندیده "

 
 

 

این بار با دو دوبیتی و دو رباعی  در خدمت شما فرهیخته گان گرامی قرار دارم ...

 ۱

تویی امید امروز و صبایش

تویی در بیصدایی ها صدایش

از آن روزی که از هجران بریدی

به قرآن در گرفته چشم هایش

۲

 

مرا دی تیت و پاشان کرده رفتی

سراپا در غم جان کرده رفتی

دلم را با جنوب چشم هایت

شمالی گفته ویران کرده رفتی

 

 

۱

دیوانه ی یاد تو دمادم کرده

از شوق تو دیده را پر از نم کرده

این خار و خسی نیست به جانت سوگند

کوهیست که در پای تو سر خم کرده

 

۲

این عشق نه جام پر نه خالی خواهد

نی سفسطه و نه افسقالی خواهد

این عشق نه نیچه نه هدایت نه فوکو

دیوانه ، قلندر ، لاوبلایی خواهد

 
 

 
 

بیرون زدم دیشب که تا پر پر زنم سویت

بیرون زدم چیدم گل گندم ز گیسویت 

 

بیرون زدم رفتم ندانستم چه می کردم  

بیرون زدم سر را نهادم روی زانویت

 

بیرون زدم تا با پیمبر های تنهایی

یک کعبه پیچم نازنین در پیچش مویت

 

بیرون زدم از خویش از دیوار ها از در

بیرون زدم تا گل کنم پهلوی به پهلویت

 

بیرون زدم گم شد تنم در دست های تو

لبریز گشتم صد کرت از چشم آمویت

 

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

 


                                                

مرا بر هم زدی با  صور اسرافیل چشمانت

قیامت هاست در هر واژه ی  انجیل چشمانت

 

پیمبر های احساسم  سراپا  محو گردیدند

میان خلوتم رقصید تا جبریل چشمانت

 

لب فرعونی ام از تشنه گی دم بر نمیدارد

 کمی بگذار تا نوشد ز موج نیل چشمانت

 

فلسطین خیالات مرا پر پر نمود آخر

ترورست جنون انگیز  اسراییل چشمانت

 

دلم کم کم زیارتخانه ی شوق نگاه ات گشت

بیا بگذار تا از بر کنم انجیل چشمانت

 

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""


 

دنیا ترا همیشه صنوبر کشیده است

 دنیا ترا درخت معطر کشیده است

 

دنیا برای سینه ی دیوانه شاعری

از چشم های سبز تو محشر کشیده است

 

دنیا ترا و سیب سمرقند عشق را

پهلوی هم چو مادر و دختر کشیده است

 

دنیا دو بال عاطفه را ریخت بر سرات

 

دنیا ترا چه خوب کبوتر کشیده است

 

 دنیا ترا بلند تر از ماه و آسمان

دنیا مرا پرنده ی بی پر کشیده است