تقدیم به $ $  الهام      جون  $ $

جهان آکنده از زیبایی است

از زمین زیر پای تا کاغذ ابر و باد

و از بیرنگی عشق

تا نقوش رنگارنگ شمشیرهای دمشق

از تقارن مهیب شیر

تا لطافت نگاه آهو

از افسون نظم تا نظام بی نظمی

از ریاضیات که شانه ی زلف پریشان عالم است

تا نسیم شعر که بید زلف مجنون دل را پریشان می کند

همه جا نشانی از آن زیباست که نامش اوست

که نامش هوست

همه کائنات سرودخوان که هو، هو

و آدمیان فاخته سان که کو، کو

زیبایی حقیقت است،

و حقیقت زیبایی است،

و هر دو عین وجودند،

و هر سه عین عشقند،

و هر چهار همان شادی مطلقند،

و هر پنج همان دل آدمی است که چون پنجه ی افتاب

جامی از شراب نور به دست جهانیان می دهد

دل آدمی،

اگر چون اطاق هزار آیینه زلیخا

به هر سو بنگرد،

جز جمال یوسف و یوسف جمال چیزی نمی بیند

از عاشقان حلیه جمالش که به تحیر منسوبند، دیده ی عشق وام کنی

و به تماشای جهان پردازی،

جهانی بینی؛

پر از فرشته

پر از رقص

پر از آواز

پر از نقاشی

پر از تندیس های آسمانی

و چون "هادلوک لیس"

خواهی گفت:

جهان رقصی است به سوی خداوند

در دلم بود که آدم شوم اما نشدم

بی خبر از همه عالم شوم اما نشدم

بر در پیر خرابات نهم روی نیاز

تا به این طایفه محرم شوم اما نشدم

هجرت از خویش کنم خانه به محبوب دهم

تا به اسماء معلم شوم اما نشدم

از کف دوست بنوشم همه شب باده ی عشق

رسته از کوثر و زمزم شوم اما نشدم

سر و پا گوش شوم پای بسر هوش شوم

کز دم گرم تو ملهم شوم اما نشدم

از صفا راه بیابم به سوی دار فنا

در وفا یار مسلم شوم اما نشدم

خواستم برکنم از کعبه ی دل هر چه بت است

تا بر دوست مکرم شوم اما نشدم

آرزوها همه در گور شد ای نفس خبیث

در دلم بود که آدم شوم اما نشدم

او رابعه است، او که شبانه روزی هزار رکعت نماز می گزارد. روزها همه به روزه است و شب ها بیدار و سر به سجده. او رابعه است وقتی چراغ در خانه ندارد انگشتش را چراغی می کند و تا صبح دستش روشن است. او همان است که سجاده بر هوا می اندازد و به کوه که می رود، آهوان و نخجیران و گوران به او تقرب می جویند.

حالا تو می خواهی به خواستگاری او بروی، به خواستگاری رابعه! هرگز، هرگز، تن نخواهد داد. که هزار سال او را گفتند چرا شوهر نکنی؟ گفت: سه چیز از شما بپرسم مرا جواب دهید تا فرمان شما کنم. اول آن که در وقت مرگ، ایمان به سلامت خواهم برد، یا نه؟ دوم آن که در آن وقت که نامه ها به دست بندگان دهند، نامه ام را به دست راست خواهند داد، یا نه؟ و سوم آن که در آن ساعت که جماعتی را از دست راست می برند و جماعتی را از دست چپ، مرا از کدام سو خواهند برد؟ گفتند: ما نمی دانیم. گفت: اکنون این چنین کسی که این ماتم در پیش دارد، چگونه پروای عروس شدن دارد!

اما او به خواستگاری رابعه رفت و رابعه گفت: آری، آری، شوهر می کنم.

- اما، ای وای رابعه! چه می کنی؟ زهد و ریاضتت چه می شود؟ گوشه گیری هزار ساله ات؟ دامنتبه زندگی می گیرد و آلوده می شوی.

رابعه گفت: هزار سال خدا را در حاشیه می جستم، در کنج، در خلوت؛ تا این که دانستم خدا در میان است، در میان زندگی.

- رابعه! اما آیا تو نبودی که می گفتی: دل آدمی جای دو معشوق نیست! خدا که در دلم آمد هیچ کس را راه نخواهم داد؟

- گفتم و امروز هم می گویم. پس دلم را به دلی دیگر پیوند می زنم، تا فراخ تر شود و هر دو را جای او می کنم، هر دو دل را.

- رابعه، رابعه، رابعه! اما زندگی جنگ است، به میدان می آیی و مجبور می شوی با وسوسه بجنگی، با هزار شیطان که در تن زندگی جاری ست. آن گوشه که تو بودی، آن خلوت که تو داشتی، امن بود و تو بی آن که بجنگی و زخم برداری و کشته شوی، پیروز بودی.

رابعه گفت: اما خدا غنیمت است. غنیمتی که با جنگیدن باید به دستش بیاوری. آن که نمی جنگد و در کناری می ماند، سهمی از خدا نمی برد. و هر کس بیشتر مبارزه کند، خدای بیشتری نصیبش می شود!

رابعه عروس شد، رابعه رفت و من دیگر رابعه را ندیدم و دیگر ندیدم که سجاده بر هوا بیندازد و با انگشت آتش روشن کند.

اما شاید او رابعه بود، آن زن که از آن کوچه دست در دست دخترش لبخند زنان می گذشت.

شاید او رابعه بود و داشت خدا را از لابه لای زندگی ریزه ریزه به در می کشید.

شاید او رابعه بود... .