تقدیم به $ $  الهام      جون  $ $

نفرین بر تو

زمین و نفرتی فراگیر که زندگی ام را به چالش کشید

دریا....ظلمتی مذموم که هراسی از تنهایی بر وجود من به ودیعه گذاشت

من چه کردم که اینچنین تاوان ظلم تو را میدهم

یا مگر عشقم چگونه بود  که اینگونه به اعماق بردی اش ظالم!!

نفرین بر آبی بیکرانت

نفرین بر غروب بی دغدغه ات که عشقم را به کام تو کشاند

و من ماندم

پشت پنجره ی چشمانی که محبوس میکرد دلم را در سپیدی دلش و سیاهی غمش

پشت شانه های تکیده ای که مجالی برای دستی نبود تا بر دوشش بنوازد

پشت لبانی آتشین...نه از رنگ...از ننگ

از ننگی که بر دامنم نهادی

و حالا معشوق مغروقم را چگونه بخوانم زیر نگاه سنگین تهمت

تهمت قتلی که تو بر پیشانی ام زدی

نفرین بر تو دریا

شعر سال بیست و یکم به مناسبت شروع بیست و یکمین سال عمرم

عمرم به سال یکم با بیست رفته است                  مثل دوچرخه سواری در پیست رفته است

از بس که تند میرود از دست من شباب                       انگار که نبوده و هی نیست رفته است

هر هفت سال بچگیم را که بشمری                    کلا به پرس اینکه ((این چیست)) رفته است

باز آن سوال قدیمی این همه عمو؟                          آخر عموی واقعیم کیست رفته است

از بس که خاله و دایی و عمه هست و نیست       شاید که نام عزیزی از لیست رفته است!

آن کاسه ی سفید بلوری که خرد شد                  با جیغ مادرم که((قدیمیست)) رفته است

پول لواش و سنگک و خشخاش و بربری               افتاده توی جوب و طبیعیست رفته است!

ادامه دارد؟؟؟؟

                     خداحافظ باید تقدیرو!! فهمید                      

             آره قصد من از رفتن همینه              

که تکرار مصیبت باشه بر تو

قضا!! اینه که جسمم رو زمینه

خداحافظ دیگه پایان راهه

آره حق با تو بود عشق اشتباهه

این از بخت بدم بوده که هرگز

نتونستم بمونم روم سیاهه

خداحافظ خدا پشت و پناهت

دعای خیر من همراه راهت

نمیدونم میدونی یا نه انگار

که آسون میگذرم من از گناهت

هنوزم ظلم تو یادم نرفته

که برق چشمامو آسون فروختی

نگاهت رو گرفتی از دل من

تو چشماتو به یه غریبه دوختی

حالا فریاد و آه و اشک و حسرت

تموم حرف لبهاته همیشه

غبار آه غنماک حقیقت

پناه آورده بازم روی شیشه

ولی ایندفعه بار آخرینه

که من میرم توهم تنها میمونی

میخوام حالا که میرم بی تو باشم

خودت قانون عشقو خوب میدونی

زبونم میگه رفتن بی تو اما

دلم میخواد تو هم پیشم بمونی

میدونم خسته ای اما یه خواهش

بمون تا وقتی این شعر رو میخونی

 ---------------------------------------------------------------

خودم میدونم بد بووود!!

در حالی که سکوت زمزمه ی بی صدایی سر داده بود....

شکستم

به حکم محکمه ی عاشقان وفا کردم

به عهد خورده قسم ترک هر خطا کردم

به لعل خوش سخن سرخ بوسه ات هیهات

نزول کردم و بر عهد خود جفا کردم

تو اعتدال بهاری نسیم هر نفست

میان هر نفست تا منا صفا کردم

صریح و ساده بگویم بدون کثرت و کم

به عشق روی تو بر هر لبی قفا کردم

طلب ز حاجت خود با تو می شود مشروع

ز درد عشق تو تقبیح هر شفا کردم

تمام میشود اکنون غزل به بوسه ی تو

به عذر قافیه یت را پس از کفا کردم

(۱)

فاصله معنی عاشق شدنه

قصه ی سرخ شقایق شدنه

شرط موندن تو حریر قلب تو

پیش چشمای تو لایق شدنه

......................

(۲)

حالا که نیستی و دوری از دلم

طعم بوسه هات میشن شعر و غزل

تو خودت فرشته ی بخت منی

که خدا رسونده از روز ازل

 

غمی با ماست....دل دریاست

درون سینه ام دنیایی از دنیای نفرت هاست

دلم در مسلخ غم هاست

و هم در سایه ی دردی پر از ژرفای بی پرواست

سلام و نازش و خواهش نیاز هر دم لب هاست

قلم در دست من معناست

خدا اینجاست بی همتاست

خدا در قلب آدم هاست

ولی بی یاور و تنهاست

سکوت شب پر از معناست

شب در حسرت فرداست

نژاد تو از آدم نیست از حواست

ویا از مریم ترساست!یوحناست!

قلم در دست من یادآور مفهوم عبرت هاست

گناه لیلی و مجنون گناه ترک عادت هاست

گناه عشق ورزیدن به رویای حقیقت هاست

امید رفتن در با تو بودن خنثی است(خنثاست)

بمان و بتاب و بخوان!

کاش با پروانه های باغ عشق

میشد از پس کوچه ها پرواز کرد

کاش میشد در قنوتی بی ریا

ناله ی امن یجیب آواز کرد

کاش میشد همچو نایی در نی ای

کهنه زخم عاشقی را ساز کرد

یا شبیه نوری از یک روزنه

چهره ی محبوب خود را ناز کرد

کاش دل فرمان نمیداد عشق را

باید از اعماق جان ابراز کرد

کاش میشد با تمام شعر ها

در میان قلب ها اعجاز کرد

کاش با خورشید صبح از پنجره

چشم ها را میشد از نو باز کرد

کاش میشد حرف های کهنه را

در میان سینه همچون راز کرد

کاش میشد ابتدای شعر را

با حضور نام تو آغاز کرد

ولی رفتی تو اما مهربونم

به تو گفتم نرو تنهایی سخته

جدایی قصه ی تقدیر و بخته

به تو گفتم بری پروانه میره

دل شب بوی باغچمون میگیره

به تو گفتم بمون اما نموندی

برام از عاشقی شعری نخوندی

به تو گفتم گلم خوبم عزیزی

نبینم وقت رفتن اشک بریزی

جدایی سهم ما بوده از اول

نمونده راه برگشت و گریزی

حالا رفتی دلم آروم نداره

یکم میخنده اما هی میباره

دعای اخرش تنها همینه

یه روزی روی ماهت رو ببینه

به دنبال چه میگردی؟

تو این شب راهه دل گیره

یه روزی خستگی هاشو

دل از دست تو میگیره

من هنوز خسته دلم

برای خواندن نامت زبان نمانده ولی

به تار موی سیاهت هنوز بسته دلم

کبوترم تو بخوانم.. زبان گفتن نیست

بهار رفته و حال از بهار گفتن چیست؟

غروب در تپش کوچه ها ورق خوردی

ولی هنوز ندانسته و نمیدانی

گل همیشه بهارم ..<< کبوتر من کیست!!!!!>>

تو آشنای منی ای کبوتر چاهی

کنار خستگی ام تو همیشه همراهی

مپر !

 مپر دلم به تو عادت گرفته .خو کرده

در آسمان نگاهم تو بدر یک ماهی!

بیاو باز کنارم نشین و کاری کن

کبوترم تو دلم را بیا و یاری کن

خود همیشه بهارت که در منی را باز

طلسم تن برهان(berahan) و در عشق جاری کن 

حیاتم کو؟

پرنده نوشته هایم را دوست دارم!

در عطش میسوزد همچون ((سین)) یار

((عین)) عاشق در قمار زندگی

عین عاشوراست بی تاب و قرار

لحظه ها یک لحظه ثابت نیستند

مثل ((قاف)) عشق صامت نیستند

((عین)) و ((شین)) و ((قاف)) پیش ((یای)) یار

ذکر میگویند و ساکت نیستند

((نون)) نام یار ((نون)) نام عشق

((نون)) دلدارم حسین ابن علی

یک نفس با عشق هم پیمانه شو

تا تو هم پیدا شوی و منجلی

راهی به عمق دیروز

تا مرز دل نمانده

جز حیله ای و ترفند

این واژه ها زیادند

مانند عشق و لبخند

عشقی میان مجنون

یاری به سان لیلا

تا عشوه های حالا

این واژه یک نشانه

این لفظ آتشین است

پایان عشق مرگ است

تقدیر ما همین است

قرار نبود یه روزی

دلم برات تنگ بشه

قرار نبود دل تو

یه روزی از سنگ بشه

قرار نبود اینجوری

پا رو دلم بذاری

قرار نبود یه دنیا

غصه برام بیاری

قرار نبود آسمون

رو دردامون بباره

قرار نبود دل من

پیش تو کم بیاره

قرار نبود بسوزم

قرار نبود ببازی

قرار گذاشته بودی

هر جوری هست بسازی

از گل لاله بگو
که در این دشت بزرگ
داغ عشقش همه جا پخش شده
و ندای سره ای در باران
که به ما می گوید
همه از عشق بگو و طلب یار بکن
که در این عالم خاک
همه ی احشام هم
به خدا می نگرند
به خدایی که در این دشت و جهان
همه جا هست و گذر خواهد کرد
بوی گل بوی بهار
همه از لطف خدائیست که در نزدیکیست
باز باران همه جا را تر کرد
بوی او می آید
نفسی سخت بکش
نفسی سخت بکش

تک درخت باغ سیبم............اما با خودم غریبم

واسه اینه که دل من............دوباره داده فریبم

زیر زخمه های بارون............زخمیه برگای خستم

اما با تموم دردم.................دل به دستای تو بستم

بی صدا ابرای تیره...............روی شونه هام میباره

باد بی عاطفه و سرد...........رنگ پاییز رو میاره

باز دوباره تک و تنها.............کنج این باغ کویرم

تنها یک زاغک کوچک..........آرزوشه من نمیرم

تا روی شاخه ی پیرم..........خونه ی شادی بسازه

وقتی از اون دورا برگشت.........خستگی هاشو ببازه

تا بشینه روی شاخم...........بال خستش رو ببنده

به تموم دردای من.............از ته دلش بخنده

تنها شادیه دل من............خنده ی همین یه زاغه

گرچه بی چیزو حقیره........واسه من خدای باغه

باز واژه ها کم میارن

چشمای پر صداقتش

با خودشون غم میارن

وقتی نگاهش میکنم

دلم میلرزه میمیره

بهونه ی وجودشو

وقتی نباشه میگیره

بازم دلم تنگه براش

با این که تازه دیدمش

یه لحظه از نگاهشو

به هیچ کسی نمیدمش

مريد درگه عشقم ز صبح تا به غروب

در امتداد زمين از شمال تا به جنوب

به قلب خسته ام اي آشناي قوم غريب

ز لوح عشق طرحي بنگار يا که بکوب

حجاز کعبه ي عشق است و کعبه ي من تو

به دار لطف تو من تا هميشه ام مصلوب

در اين ميان که همه در پي زر و سيم اند

دل من هيچ نخواهد به جز تويي مطلوب

بيا نگار دلم باش و کينه را در من

به ضربت خم ابروي خود بکن سرکوب

به پيش پاي عزيزت گليم اندازم

که جنس از تو نباشد بري تر و مرغوب

طلا و نقره و مالم به راهزن دادم

ولي به دست تو گشتست دين من مسلوب

دلم هواي تو دارد در اين سياهي ها

منم به تير نگاهت دريده و مضروب

بهار با تو به پاييز زرد مي نازد

و رعد پيش تو خوار است و اندکي مرعوب

مرا به حال خودم اين چنين رها مگذار

که ديدگان من از هجر توست چون يعقوب

((و این نهایت احساس یک کبوتر بود))

همان که از همه ی راز ها مگو تر بود

همان پریدن پر جنب و جوش پر معنا

به آفتاب و به دریا که آرزو تر بود

کنار پنجره رو به خرابه ای متروک

هوای ساحل و شاید بهار در سر بود

ولی چگونه به دریا به آرزو برود

در آن قفس که از فراخی بالش هزار کمتر بود

نمیشد از گذر لحظه ها عبور کند

چرا که لحظه و ساعت ز او فراتر بود

تمام لحظه ی پرواز و یک بغل رویا

به جرم دم نزدن از فرار پرپر بود

به جرم کشتن و قتل و جنایت

باید بسپارنت دست عدالت

یه کم سرده هوای توی زندون

دعا کردم که آسون تر بدی جون

تفنگ سر پری اسمت قشنگه

ولی پشت سرت نفرین و ننگه

چرا کردی لبای شادو گریون؟

چرا از کرده هات نیستی پشیمون؟

چرا حتی برای آخرین بار

نمیگی بیگناهم دست نگه دار؟

ایشاا.. ضامنت در ره یه روزی

توی آتیش کردارت بسوزی

یا از لوله به پایینت فلج شه

خشابت خط بیفته یا که کج شه

ایشاا.. آخر کارت بمیری

بمیری جون هیشکی رو نگیری

تو هم دست خودت هرگز نبوده

که رو ماشت همیشه دست بوده

میدونم با خودت میگی که ای کاش

با قنداقت میکوبیدی روی پاش

یا تیرت رو خطا در کرده بودی

یه کم اینور یا اونور کرده بودی

ولی جرم تو سنگینه یه خورده

با آتیشت یکی جون داده مرده

باید واسه ادای درس عبرت

سر دارت کنن با ننگ و نفرت

دیگه کارت تمومه نازنینم

میخوام لحظه ی مرگت رو ببینم

واسه صلح جهانی هم که باشه

یه روز آهن پاره میشی و لاشه

به امید زمونی که زمونه

بدون اسلحه راحت بمونه!!

تو از ورای آسمان من از دیار هبوط

چگونه میروی از من به سوی مرگ و سکوت

تو از دمیدن عشقی به زخم سرد سراب

من از حقیقت پوچ و تباهی مرداب

ولی تو را نشناختم

که بود یا که چه بود

چرایی دل من از تو می نوشت چرا

همیشه یاد دلت در کنار پنجره بود

که روزهای مبادا تو را نشان بدهم

به آسمان سخاوت

به نور تا خورشید

تو را نشان بدهم یا صدا صدا بزنم

و سخت تر که توانم شما بخوانمتان

تویی که در دل عشقم نشانده ای امید

همین قدر که دلم را به تو گره کردم

همین قدر که شما را به تو بخوانمتان

همیشه دوری و از من کنار پنجره ای

غزاله ی دل من ای همیشه تا خورشید

همین بس است شما را به تو بدانمتان

تو از حریم خدایی من از زمین و گلم

هنوز در ته چشمان عاشقت ای یار

شبیه پیکر بیدی خمیده و خجلم

طواف دور تو کردم منا به یاد تو بود

مرا به حال خودم واگذار یا بهلم

که تا صفای قدومت ترانه ای سازم

و یا به پیش تو بازم تمام آب وگلم

نوید میدهد هر شب دلم که می آیی

ولی بدون تو امشب خموده و کسلم