هیچ کجا

نمی پرسند

هیچ کس را

چگونه می شود

که احساس یک شاعر می میرد!

نمی پرسند

هیچ کجا

هیج کس را...

منوچهر زال پور

 

 


 

 

 

درحریق باد

 

درآخرین لحظه ی یک یاد

 

آینه در شط شب

 

                      گریه سر داد.

 

ومن،

 

در گرداب

 

در آخرین لحظه ی نقطه ی خط سراب

 

                                 -آخرین یاد-

 

مرگ را پرسه زدم؛

 

بی آن که پیش از این

 

در کوچه ی زندگی

 

                          کسی را دیده باشم.

 

 

 

 

 

 

رو به آغازی

 

تقدیری

 

یا که وهمی دگر ایستاده ام

 

با ساغری از خون سرخ رنگ غروب.

 

سپیداری

 

آن سوی ترک

 

                      ]آن جا که مشاطه ی خیال

 

                       نقش هزار رنگ آرزو می زند[

 

کورسوی راه رفتنی تازه است.

 

هراسانم از نقش سرخ شفق:

 

                                      صبح کاذبی

 

                                                   اگر ره زنی کند؟...

 

در هراسم ازغروب

 

ازستیز بغض دُژ خوی در گلو

 

ازغریو زخم های ناسور گُرده ام.

 

درهراسم؛

 

              هراس!...

 

 

 


 

 

 

 

گفتم:

 

       بیا!...

 

انتهای سطر بودم

 

نقطه گذاشتم.

 

سرسطر؛

 

وسوسه بود و غوغایی

 

وصدایی که می گفت:

 

                            هیس!

 

نگاهم به تل خاکستر سیگار افتاد؛

 

 چنان سنگری می نمود

 

                               روی میز.

 

فنجان چای،

 

دَمَر شد روی کاغذ.

 

سطر،

 

شیاری شد.

 

چای رفت تا تل خاکستر...

 

هیچ کس نبود!

 

کاغذی مچاله در دستم بود

 

سطل کاغذ باطله ها

 

هنوزاشتهایی داشت.

 

هیچ کس نبود؛

 

نه کسی گفت:

 

                 هیس!

 

ونه من،

 

کسی را صدا کردم.