تاوان چه چیز را باید بدهم؟

وامدار هیچ کس نیستم!

                               [هنگام که درزیر شولای خود خزیده ام

                               [بی هیچ برگی و آبی...

درکهکشان من؛

                     - که شاعری خدایی می کند-

واژه های رستگار

نه دردانه اند و نه برسر سجاده ی نمازی پیشانی ساییده اند

سرکش اند و بی باک

چندان که شاعر را

اگر بر نشیند بر مسندی

یا که گسترده خوانی

از قفا سر می بُرند.

در کهکشان من؛

شاعری خدایی می کند

که  رزق هر روزه اش را

از لبانی می گیرد

که عشق را جار می زند

در گوش کوچه های هرزه گی.

آیا در میان شما نادره ای هست؟

آن که قرنی  است گوش خوابانده بر دریچه ی حسرت!

آیا هست؟

آن که به ادراک خدای کهکشان من، مُدرِک شود؟

آیا هست کسی در میان تان؟

که درک شهد عسل کند در غوغای شوکران؟

درکهکشان من؛

شاعری خدایی می کند

برمسند واژگان سرکش و بی باک

در زیر شولای خود خزیده

بی هیچ نازی و نیازی

بی هیچ برگی و آبی.

 

سیامک

 

 

تاریخ :

۱۳/۹/۸۷

 

ساعت۴:۱۰