مسافر خسته من بار سفر رو بسته بود
تو خلوت آيينه ها به انتظار نشسته بود
مي خواست كه از اينجا بره اما نمي دونست كجا
دلش پر از گلايه يود ولي نمي دونست چرا
دفتر خاطراتشو رو طاقچه جا گذاشت و رفت
عكس هاي يادگاريشو براي ما گذاشت ورفت
دل كه به جاده مي سپرد كسي اونو صدا نكرد
نگاه عاشقونه اي براي اون دعا نكرد
حالا ديگه تو غربتش ستاره سر نمي زنه
تو لحظه هاي بي كسيش پرنده پر نمي زنه
باكوله بارخستگي تو جاده هاي خاطره
مسافر خسته من يه عمره كه مسافره...
قصد جـان می كـند اين عـيد و بهارم بـــی تو
اين چه عيدی و بهاری است كه دارم بـــی تو
گــيرم اين بــاغ ، گـلاگـل بشكــوفــد رنگــين
به چه كار آيدم ای گل ! به چه كارم بـــی تو؟
با تو تـرسم به جـنــونم بكـشد كـار، ای يار
من كه در عشق چنين شيفته وارم بـــی تو
به گـل روی تـواش در بگــشايم ورنه
نكـند رخنه بهاری به حصارم بـــی تو
گيرم از هيمه زمرد به نفس رويانده است
بــازهم بــاز بـهــارش نشـــمارم بـــی تو
با غـمت صبر سپردم به قراری كه اگر
هـم به دادم نرسـی، جان بسپـارم بی تو
بی بهار است مرا شعر بـهـاری ،آری
نه همه نقش گل و مرغ نيارم بـــی تو
دل تـنـگم نگــذارد كـه بـه الهام لبــت
غنچه ای نيز به دفتر بنگـارم بـــی تو
من مسافرم و تو همچنان می مانی
بمان که روزگار سرنوشت ما را اینگونه رقم زده است
از تلخی روزهای گذشته و شیرینی خاطراتش
چیزهای زیادی ذهنم را پر کرده است
از شبهای تاریکش و از تند بادهای مهیبش
بس خاطراتی تلخ و شیرین دارم
آری من کودکی عصیانگر بودم
روزگار به من آموخت که چه کنم
مهربان و دوست داشتنی اما ...
بودنم را کسی نفهمید و نبودنم را هم کسی ندانست
همیشه برای سفر آماده بودم
و روزگار مرا (مسافر) لحظه های خویش کرده بود
آموختم آنچه به درد امروز فردایم می خورد
کشیدم همه درد ، دردی که مال فرداهایم بود
خندیدم ...
اما روزگار تاب دیدن خنده هایم را نداشت
بی امان دست به کار شد
خشکاند ریشه ی هرچه شادی بود
برید هر چه بهانه برای خندیدن بود
اما گریستم...
چون روزگار بدجوری بهانه گریستن به من داد
سوختم در آتش غمی که روزگار افروخت
اکنون من بهانه ای برای گریستن دارم
من با تو خو گرفتم از خنده ات شکفتم
دل خسته دیدمت از آوار خیس باران
وامانده در تبی گنگ ناگه به من رسیدی
من خود شکسته از خود در فصل نا امیدی
در برکه ی دو چشمت نه گریه و نه خنده
گم کرده راه شب را سرگشته چون پرنده
من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم
پیدا نمی شدی تو شاید که مرده بودم
من با تو خو گرفتم از خنده ات شکفتم
چشم تو شاعرم بود تا این ترانه گفتم
در خلوت سرایم یک باره پر کشیدی
آنگاه ای پرنده بار دگر پریدی
…اما شكستم من تو را در خود
تا باورت آيد كه من رفتم نه بي تو
شايد كه بي تو با تو باشم
اما نه با تو بي تو بودن را
از آينه هرگز نترسيدم
تا چهره ات اشكم بپوشاند
ديري است جا مانده ام در وادي انكار
تا شانه هايت باورم را كور خوانند
از تو به جاي تو گله مندم
تا راز رفتن را
در اين سفر ،بي همسفر خواني
اما؛ نه انگاري كه تو خوابي ،
چيزي جز آنچه مي خواهي نمي بيني
اما دريغ از من كه ميبينم
هر چه تو ميخواهي
هر چه محالات است
هر چه جدا از من؛
با تو حقيقت داشت
تو باورت را خوب خشكاندي
من؛
باورم
انديشه ام خالي ست
من از توهم مي گريزم؛
ليك ؛
ماندن برايم حكم پريشاني ست
من مي روم بي تو
تا تو رسي در خود
شايد كه با رفتن ؛
عشق تو با من مرد