|
روزگار بیوفا...
کاش میخک بوی تنهایی نداشت، لحظه های وصل اتمامی نداشت، برگه های آخر تقویم عشق؛حرفی از یک روز بارانی نداشت، کاش می شد راه سخت عشق را بی خطر اتمام کردو قربانی نداشت.... |
|
وقتی مردم روی قبرم ننویسید که بودم،
ننویسید نه شعری نه شعاری؛ننویسید که بودم از چه تباری... وقتی مردن آخرین نقطه راهه نمیخواد سنگ روی قبرم بذارید، وقتی هر اومدنی رفتنی داره نمیخواد گل روی قبرم بکارید. وقتی مردم روی قبرم ننویسید که بودم...
|
|
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::ک |
|
|
|
|
آنکس که مي گفت دوستم دارد عاشقي نبود که به شوق من امده باشد رهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت صداي خش خش برگها همان آوازي بود که من گمان مي کردم ميگويد:
+ نوشته شده در پنجشنبه هجدهم مهر ۱۳۸۷ ساعت 11:53 توسط سیامک و الهام جون
|